Wolni i Solidarni

Nr 2 (962), tygodnik, 9-15 stycznia 2026 r. – gazeta warszawska

Plany wojenne drażnią Rosję i wzmacniają prawicę oraz osłabiają UE, pomyślaną jako projekt lewicowy – to podstawowe zarzuty lewaków niechętnych polityce „Gotowości 2030”. Dla lewicy jak to dla lewicy, to nie Moskwa jest głównym zagrożeniem, ale Ameryka i jej sojusznicy w Europie – „skrajna prawica”. Nie Europa jest w tarapatach, ale lewacki koncept zjednoczonej Europy.

20 marca 2024 r. przewodni­cząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen zwróciła się do Specjalnego Doradcy Sauliego Niinistó – byłego prezydenta Republiki Finlandii – z prośbą o sporządzenie do paździer­nika 2024 r. raportu na temat sposobów zwiększenia przy­gotowań i gotowości cywilnej i obronnej Europy.
Jest dobrze, ale „wszystko może się zdarzyć”
Tak też się stało. W październiku 2024 r. opublikowany został po­nad 160-stronicowy raport Sau­liego Niinistó zatytułowany: „Razem bezpieczniej. Wzmoc­nienie europejskiej służby cy­wilnej i wojskowej”. Dokument zwraca uwagę, że „Utrzyma­nia pokoju nie możną brać za pewnik, a bezpieczeństwa nie można postrzegać jako cze­goś pewnego [podk. R.K.]. Mu- simy być lepiej przygotowani nie tylko do przetrwania, ale także do rozwoju w tej nowej rzeczy­wistości. Wymaga to przedefi- niowania sposobu, w jaki my, Europejczycy, postrzegamy rolę Unii w zapewnianiu nam wszyst­kim bezpieczeństwa”.
Dodajmy do tego, że szef NATO Mark Rutte, holenderski polityk, ostrzega państwa członkowskie, że „powinny być gotowe na wojnę na skalę naszych rodziców i dziad­ków”, nawiązując w ten sposób do dwóch wojen światowych. Czo­łowi politycy w Wielkiej Brytanii otwarcie deklarują, że „już jeste­śmy w stanie wojny z Rosją”. Ur- sula von der Leyen powiedziała w przemówieniu wygłoszonym 18 marca 2025 r. w akademii woj­skowej w Kopenhadze, że „jeśli Eu­ropa chce uniknąć wojny, musi się do niej przygotować”. I „się przy­gotowujemy”: wydatki na wojsko w całej UE miały osiągnąć rekor­dowy poziom 381 mld euro, co stanowi wzrost o prawie 63 proc, w porównaniu z rokiem 2020.
Silnik został odpalony, motor przerażenia zaczął swoje niszczy­cielskie obroty.
W Szwecji w listopadzie 2024 r. zaktualizowano i rozdano do do­mów jaskrawożółtą broszurę za­tytułowaną „W razie kryzysu lub wojny”. Wyjaśnia ona, jak znaleźć schronienie podczas nalotu i jak przygotować zestaw przetrwania. Również w listopadzie 2024 r. fiń­skie Ministerstwo Spraw We­wnętrznych opublikowało nowy poradnik online, który ma pomóc obywatelom przygotować się na „incydenty i kryzysy” w przy­padku długich przerw w dosta­wie prądu, przerw w łączności, gwałtownych zjawisk pogodo­wych, pandemii lub konfliktu zbrojnego. Według badania prze­prowadzonego we wrześniu 58 proc. Finów zapewniło sobie w domu zapasy na wypadek kry­zysu. „Wszystko może się zdarzyć i w Finlandii, skąd pochodzę, za­wsze byliśmy przyzwyczajeni do takiego myślenia” – powiedziała Anna-Maja Henriksson, fińska europosłanka (Renew Europę), w wywiadzie dla Euronews.
Powolne nakręcanie spirali hi­sterii
W styczniu 2025 roku minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz („Chodź, ty­grysie, scena jest twoja”) zapewnił, że do końca roku każde gospodar­stwo domowe otrzyma poradnik przetrwania. W marcu 2025 wi­ceminister spraw wewnętrznych Wiesław Leśniakiewicz podkre­
ślił, że każdy obywatel musi być przygotowany na przetrwanie 72 godzin bez pomocy państwa.
O tym, że raport byłego prezy­denta Finlandii jest zapisem na­pięcia, budowanego od kilku lat przez rządzące Europą niewybie- ralne elity, niech świadczy fakt, że gotowość do dania odporu „zagro­żeniu” na razie ogólnie pojętemu, choć o zarysie twarzy satrapy ze Wschodu, przejawiana jest w po­szczególnych krajach od kilku lat. Jak podała w kwietniu 2025 r. ma- instreamowa strona Euronews, już w 2022 r. Litwa rozpoczęła kampanię „Wiedza ratuje”, aby podnieść świadomość w zakresie ochrony ludności i przygotować się na sytuacje ekstremalne. Mini­ster spraw wewnętrznych i służby ratunkowe doradzały, jak przygo­tować torbę ratunkową! mieć ją za­wsze pod ręką. W czerwcu 2024 r. estońskie gospodarstwa domowe otrzymały poradnik dotyczący bezpieczeństwa w sytuacjach awaryjnych. Jest to aktualizacja poradnika „Bądź przygotowany!” wydanego w 2022 r. Na Łotwie Narodowa Służba Obrony opubli­kowała zaktualizowaną broszurę „Co robić w kryzysie”, dzięki któ­rej gospodarstwa domowe będą mogły samodzielnie radzić so­bie w ciągu pierwszych trzech dni kryzysu, oczekując na przywróce­nie podstawowych usług.
„Inni czerpią teraz inspirację z modeli bałtyckich i skandynaw­skich” – stwierdza Euronews.
Francuski rząd opublikował gra­fikę, ilustrującą zawartość „ze­stawu ratunkowego” na 72 godziny w przypadku „poważ­nej katastrofy”, a niemiecki rząd federalny opublikował skład ze­stawu przetrwania. To tylko kilka przykładów na to, że rządzący Europą chcą, aby ich obywatele zachowali czujność i byli przygo­towani nie tylko na najlepsze. Na najgorsze – również.
Ze swojej strony do pieca dorzuca komisarz UE ds. zarządzania kry­zysowego HadjaLahbib,belgijska i walońska polityk pochodzenia algierskiego, pisząc na Twitterze, w marcu 2025 r.: „UE ogłasza dziś nową strategię #Gotowości. «Gotowi na wszystkow – to musi być nasz nowy europejski styl życia”. Pani Lahbib oznajmiła też, że „UE chce, aby każdy obywatel był wy­posażony w sprzęt umożliwiający mu 72 godziny samowystarczal­ności”, po czym dodała: „Decyzja ta jest zgodna z kluczowym ra­portem z ubiegłego roku na temat wzmocnienia gotowości cywilnej i wojskowej Europy”. Informacja pochodzi ze strony będącej „pod opieką” euroestablishmentu, ir­landzkiej RTE.
Jak wspomniano, motorek stra­chu rozkręca się powoli, ale zde­cydowanie. Nie ma wątpliwości, kto wyszedł na przedpole, aby rozpocząć siew przerażenia. Ęuro- bolszewia nie byłaby jednak sobą, gdyby nie oskarżała „skrajnej prawicy”, czyli ludzi mówiących o tym, co wszyscy widzą, sły­szą i wyciągając z tego stosowne wnioski, o rozpowszechnianie „teorii spiskowych”. „Skrajna pra­wica oskarża Brukselę o tworze­nie klimatu strachu” – stwierdzał Euronews w kwietniu 2025 r.
Z kolei Disinfo, strona powstała w celu, a jakże!, „zwalczania dez­informacji” nadawała: „Określając to [czyli opisane wyżej przygoto­wania wojenne – R.K.] mianem «szerzenia paniki* i siania stra­chu, mających na celu zwiększenie kontroli społecznej, ta dezinfor­macja pragnie również podważyć poparcie społeczne dla środków zwiększających odporności wśród narodów europejskich. Próbuje również promować kilka po­wtarzających się, prokremlow- skich narracji dezinformacyjnych o sankcjach wobec Rosji i ne­guje zagrożenia ze strony Rosji”. Skąd my to znamy? Starsi Czytel­nicy doskonale pamiętają ten ję­zyk komunistycznej propagandy, z czasów Peerelu. Tylko w miejsce „skrajnej prawicy”, za bogeymana robiły wówczas „siły antysocja­listyczne”, głoszące hasła pod­ważające zaufanie społeczne do ustroju, partii i rządu. Co samo w sobie stanowiło oczywistą „pro- białodomową” narrację.
Wiedząc już, jakiego drugiego dna dopatruje się „skrajna pra­wica” w rozhuśtywaniu łodzi ne­gatywnych emocji, dokonajmy przeglądu opinii „światłej” lewicy na ten sam temat Powiedzmy od razu – postępowcy również z nie­pokojem patrzą na promilitame decyzje elit unijnych, do których ideologicznie bliżej im niż dalej.
Co niepokoi lewicę europejską? W październiku 2024 r., kilka ty­godni przed opublikowaniem na stronie Komisji Europejskiej ra­portu Sauliego Niinisto, dwaj autorzy Santiago Zabala i Clau­dio Galio na stronie AL Jazerra, w dziale Opinie, zamieścili tekst pod wymownym tytułem „Dla­czego przywódcy Europy chcą wojny”. Podtytuł przynosi też ja­sną odpowiedź: „Unia Europej­ska pogrążona jest w kryzysie, a jej przywódcy chcą go «naprawić» za pomocą wojny”. Należy dodać, że Santiago Zabala jest profesorem filozofii na Uniwersytecie Pompeu Fabra w Barcelonie. Natomiast współautor Claudio Galio jest by­łym redaktorem działu zagranicz­nego „La Stampa”. „Unia zmaga się z pogłębiającym się kryzysem – a raczej wieloma pogłębiającymi się kryzysami: kryzysem kosztów utrzymania, kryzysem mieszka­niowym, kryzysem migracyjnym, kryzysem spowolnienia wzro­stu gospodarczego, a przede wszystkim kryzysem politycz­nym. Staje ona w obliczu po­ważnego wyzwania ze strony skrajnej prawicy, która zyskuje na popularności w sondażach w wielu krajach UE [podk. R.K.], grożąc zachwianiem kruchej spój­ności UE i liberalnych wartości”.
Co na to przywódcy polityczni UE? Zamiast w obliczu „narasta­jącego kryzysu” zająć się „pier­wotnymi przyczynami, które sprowadzają się do destrukcyjnej polityki neoliberalnej, którą z ra­dością przyjęli”, zaczęli „podżegać do wojny [podk. R.K.], być może w nadziei, że perspektywa wojny pomoże Europejczykom zapo­mnieć o ich problemach”. ‘ Tekst jest pisany z pozycji jak naj­bardziej lewicowych i nie tylko z takich. Również w grę wchodzi inna „pozycja”: propagandy pro- moskiewskiej czy „ruskich onuc”, jakby to określił Stanisław Ża- ryn. Bowiem tekst wprost oskarża elity europejskie o prowadzenie polityki eskalacji konfliktu rosyj- sko-ukraińskiego, co uwidacznia się w stałych dostawach broni na Ukrainę. „Europejczykom mówi się również, że ich kraje muszą wy­dawać więcej na broń”. Obaj auto­
rzy wyrażają obawę, że eskalaga, „wymknie się spod kontroli, a UE znajdzie się w stanie wojny z Ro­sją. Andrius Kubilius, nomino­wany na komisarza UE ds. obrony – stanowisko nowo utworzone w celu przeciwdziałania «zagro- żeniu ze strony Rosji» – uważa na przykład, że Unia powinna stać się «magazynem broni wojennej*, aby odstraszyć Moskwę”.
Mówiąc krótko, ten bardzo kry­tyczny względem elit unijnych tekst ostrzega przed drażnieniem Moskwy oraz głosi potrzebę stwo­rzenia… „nowej formy socjalizmu, która zastąpi obecną katastrofę neoliberalizmu i zrewolucjonizuje całą Europę”, widząc w tym lekar­stwo zdolne podźwignąć Unię.
Hans Kundnani, stypendysta Fundacji Sorosa, pracownik Kró­lewskiego Instytutu Spraw Mię­dzynarodowych w Londynie, pisze z kolei, w lewicowym New Statesman (NS) w marcu 2025 r., że „UE staje się maszyną napę­dzającą wojnę”. Z tekstu opubli­kowanego na stronie NS dowiemy się też, że w ciągu ostatnich kilku lat wśród polityków unijnych zro­dził się konsensus, mówiący, że Europejczycy powinni wspólnie zwiększyć wydatki na obronność, a nawet „przejść w tryb gospo­darki wojennej” w odpowiedzi na zagrożenie ze strony Rosji, a sama UE – nagrodzona Pokojową Na­grodą Nobla w 2012 r. – musi się przeorganizować. Musi prze­kształcić się z „projektu pokojo­wego” w „projekt wojenny”.
Kundnani widzi w tak sformu­łowanej polityce drogę do „zaci­skania pasa” w celu zwiększenia zasobów finansowych na zbroje­nia „Badania naukowe pokazują, że polityka oszczędności wzmac­nia skrajną prawicę. Obecnie partie centrowe w całej Europie planują drastycznie zwiększyć wydatki na obronność, nawet je­śli będzie to wymagało dalszych cięć w innych obszarach. W re­zultacie partie centrowe coraz częściej utożsamiają się – i samą
UE – z polityką oszczędności i wojną, podczas gdy skrajna pra­wica opowiada się za dobroby­tem i pokojem”.
O „pędzie do wojny” elit europej­skich pisze też skrajnie lewicowy, marksistowski, portal Counter- Fire. Dlaczego politycy Unii chcą konfliktu zbrojnego? „Po pierw­sze, wojna na Ukrainie zamasko­wała pęknięcia w coraz bardziej rozdrobnionej Europie. Co wię­cej stan wyjątkowy pozwolił europejskim elitom na to, aby mimo niechętnego i znużonego wojną społeczeństwa, skutecz­nie zmienić zasady UE, nie zmie­niając jednocześnie brzmienia samych traktatów”. Publicysta również wyraża obawy, że ta sy­tuacja może spowodować wzrost znaczenia „skrajnej prawicy”. „Trump dostrzegł, że może zy­skać wpływy w Europie, wspie­rając populistyczną prawicę. Biorąc pod uwagę, że populi­styczna prawica na całym konty­nencie fałszywie przedstawia się jako pokojowa alternatywa dla agresywnego centrum, nie dziwi jej atrakcyjność, która sprawia, że partie te prowadzą obecnie w sondażach i wyglądają jakby za chwilę miały przejąć rządy w swoich krajach. Trump utrud­nia w ten sposób liberalnemu centrum wytyczenie niezależnej drogi dla Europy i kalkuluje, że rosnący nacjonalizm w Europie może ją jeszcze bardziej podzie­lić, uzależnić od Stanów Zjedno­czonych i skłonić do włączenia Rosji do nowego «koncertu mo­carstw* w Europie”.
Plany wojenne drażnią Rosję i wzmacniają prawicę oraz osła­biają UE, pomyślaną jako projekt lewicowy – to podstawowe za­rzuty lewaków niechętnych poli­tyce „Gotowości 2030”. Dla lewicy jak to dla lewicy, to nie Moskwa jest głównym zagrożeniem, ale Ameryka i jej sojusznicy w Euro­pie – „skrajna prawica”. Nie Eu­ropa jest w tarapatach, ale lewacki koncept zjednoczonej Europy.
Czy Europa warta jest krwi amerykańskiego żołnierza?
Tymczasem stały publicysta American Thinker JB Shurk za­stanawia się nad sensem przyj­ścia z pomocą amerykańską w sytuacji, gdyby prowojenna polityka elit unijnych zakończyła się konfliktem zbrojnym na euro­pejską skalę. „Podczas gdy dzie­siątki milionów nielegalnych imigrantów niszczą zachod­nią cywilizację, a szalona poli­tyka «zielonej energii* skazuje gospodarki Europy na zagładę, elity arystokratyczne upierają się przy cenzurze, rządowej pro­pagandzie i nieustannej wojnie. Bruksela, Londyn, Paryż i Ber­lin są tak zdeterminowane, by doprowadzić do wojny totalnej z Rosją, że poświęcą wszystko i zakażą pokoju. Lepiej pozostać panem królestwa biedy, podzia­łów i rozlewu krwi, niż pozwo­lić nieglobalistycznym partiom politycznym wygrywać wybory i bronić suwerenności swoich narodów”. Jak widać, publicysta od innej niż lewacy europejscy strony zahacza prowojenne aspi­racje „brukselskich arystokra­tów”: skoro nie da się pokojowo „zgruzować” Europy – za pomocą fali imigrantów i pętli zielonego ładu duszącego rozwój gospodar­czy – by na tym rumowisku cywi­lizacyjnym zasiać ziarna nowego, postępowego porządku, zróbmy to drogą konfliktu wojennego. „Biorąc pod uwagę, jak źle Eu­ropa jest przygotowana do tocze­nia własnych bitew bez wsparcia amerykańskiej machiny wojennej, obserwowanie obłąkańczej po­stawy wojowniczej Idasy rządzą­cej Europy, która ślini się na myśl o kolejnej wojnie, doprowadza do szału”, kontynuuje Shurk.
Michael Shellenberger, pisarz i polityk, wybijająca się postać w amerykańskiej polityce i wice­prezydent Vance, wypowiadają się często na temat słabnącego przywiązania Europy do warto­ści zachodnich. W tym kontek­ście JB Shurk ponawia pytanie: „Jaki jest sens bronienia królew­skiego dworu niewybieralnych europejskich arystokratów, któ­rzy cynicznie paplają o potrzebie «obrony demokracji*, jedno­cześnie szpiegując prywatną komunikację współobywateli i wyciszając ich internetowe de­baty? Dlaczego Amerykanie mieliby walczyć i ginąć za euro­pejskie elity, które spiskują, by uniemożliwić politykom nie­globalistycznym sprawowanie władzy i bezceremonialnie od­woływać prawomocność wyni­ków wyborów, gdy faworyzowani globaliści ponoszą druzgocącą porażkę? Dlaczego amerykań­skie wojsko miałoby bronić eu­ropejskiej klasy rządzącej, która regularnie cenzuruje amerykań­skich obywateli?”
Z przedstawionego wyżej punktu widzenia zupełnie oczywista staje się konkluzja publicysty AT. „je­śli Bruksela, Londyn, Paryż i Ber­lin chcą wojny, niech socjaliści chwycą za karabin i zaczną wal­czyć”. Po co Ameryka ma bronić Europy, która Europą już nie jest? Niby słusznie, tylko co z nami?

publikuje: Avi Gottieb Hajfa Izrael